Sad przekwitł w kwietniu.

     Wybuchowa wiosna przemknęła, jak wszystko teraz, dosłownie przemknęła... Po kwiatach w sadzie nie ma śladu. Nawet płatki rozwiał wiatr.

Drzewa owocowe kwitły niemal jednocześnie, przez co nie można było się nacieszyć ich pięknem. Nie ukrywam, że ten czas jest największą przyjemnością dla oczu na wiosnę. Targane wiatrem i zimnem, a nawet mrozem, aż serce ściskało, bo nie sposób okryć każdego drzewa w sadzie.

Wszystko zakwitło na "pstryk" truskawki i poziomki też.

Wiecie, że nie tylko owoce poziomki są cenne ale również liście. 

Zielone listki działają moczopędnie i bakteriobójczo. Oczyszczają krew, regulują przemianę materii. Zaopatrują organizm w witaminy. Można je zbierać cały sezon.

Warto zaopatrzyć się w ten skarb, ja suszę liście i fermentuję. 

Można stosować je jako napary i wywary. Zewnętrznie do okładów, płukania gardła, przemywania oczu.

Moje poziomki to odmian leśna, przyniesiona niegdyś w ilości 9 sztuk z leśnej drogi. Co roku cieszą szalenie, a smakują najlepiej.

Tym wpisem witam się z Wami po długiej przerwie i nie obiecuję, że będę tu często, bo nic nie jest już takie oczywiste na tym świecie, jak się nam zdaje... Niemniej miło mi będzie wiedzieć, że jeszcze tu zaglądacie. 

Ciepła życzę tej wiosny wszystkim. Monika 

Złocień maruna - moje ulubione ziółko

Moja przygoda z ziołami zaczęła się od dziecięctwa, kiedy wędrówki z babcią przez pola i łąki obfitowały w zbiory ziół, traw, kwiatów i co tam jeszcze dało się zerwać:).  Rozpoznawania roślin leśnych i grzybów uczyłam się też od ojca, z którym spędzałam czas na leśnych wyprawach. 

Zanim jeszcze poszłam do szkoły trafił w moje ręce mały atlas dzikorosnących roślin użytkowych Jakuba Mowszowicza, mogłam mieć wtedy jakieś 6 lat, byłam zachwycona kolorowymi tablicami, które umożliwiały mi dalsze zdobywanie wiedzy i rozpoznawanie kolejnych gatunków roślin. 

Zdjęcie tej książki umieściłam już kiedyś w jednym z moich wpisów tu: https://anthonygarden.blogspot.com/search?updated-max=2015-03-11T15:20:00%2B01:00&max-results=1&start=12&by-date=false. 

W szkole moja wiedza na temat znajomości roślin i ich zastosowania wykraczała daleko poza podstawę programową zarówno w podstawówce, jak i w liceum. Także nudziłam się na lekcjach botaniki, tak było aż do lekcji z ziołolecznictwa i przygotowywania leków. Te mnie wciągnęły bez reszty. Zdobyłam teoretyczne i praktyczne umiejętności wykonywania maści, eliksirów, syropów, kropli, itp. 

Nie wiem, czy takie przedmioty są jeszcze na farmacji. Nie spełniłam się jednak w zawodzie farmaceuty i chwała Opatrzności... dziś musiałabym odejść z pracy...

Ta miłość do roślin uwrażliwiła mnie na otaczającą przyrodę. Powodowała świadomość, że są zioła, które dają nam substancje lecznicze. Wreszcie, że umiejętnie stosując je, możemy sobie pomóc.

 Nie ma dla mnie chwastów, są rośliny współtowarzyszące moim warzywom , czy kwiatom w ogrodzie. 

W ogrodzie Antoniego zastaliśmy już od początku jego zakładania, jedną z moich ukochanych roślin - marunę. Pochodzi z Bałkanów jest wieloletnią rośliną z rodziny astrowatych Tanacetum parthenium -złocień maruna. 

Jak dalece pożyteczna to dla mnie roślina miałam się okazję przekonać osobiście stosując ją na migreny. 

Jej zalety w tej kwestii doczekały się badań klinicznych z bardzo dobrym skutkiem powodując zmniejszanie ataków migreny aż o ok 57 % po 6 tygodniach stosowania, więc jest moc. 

 Jak wiadomo zaletą ziół jest ich wielokierunkowość działania. Dlatego są takie wspaniałe.  

Maruna już w starożytności była używana przeciwgorączkowo, przeciwbólowo, przeciwwymiotnie, przeciwpasożytniczo. 

Stosowano ją na choroby skóry, jest pomocna  w leczeniu łuszczycy. Likwiduje szumy uszne, łagodzi astmę, mdłości, wymioty. 

Zawsze stosując zioła musimy się zapoznawać z przeciwwskazaniami. W przypadku maruny, są  to przeciwwskazania stosowania dla kobiet w ciąży i karmiących, dla stosujących leki przeciwzakrzepowe, a także uczulonych na składniki maruny. Odsyłam do lektur dedykowanych ziołolecznictwu. 

Nowe badania skłaniają się też ku zastosowaniu tego ziela w łagodzeniu RZS, a nawet trwają badania pod kątem leczenia nowotworów. 

Zachęcam do zgłębiania wiedzy na temat ziół, zwłaszcza w dobie, gdzie zaprzestano leczenia chorób innych od miłościwie nam panującej i jedynej jak się zdaje, wielce koronowanej... 

 

Ten złocień o cudownych kwiatkach i charakterystycznym zapachu często zdobił bukiety, kiedy jeszcze nie miałam wielu roślin ozdobnych w ogrodzie. 

Czuję niesamowitą więź z roślinami i wszechogarniającą harmonię w obcowaniu z nimi. 

Przyroda daje nam w prezencie wszystko, co jest nam potrzebne do życia, wystarczy tylko umiejętnie i z wdzięcznością korzystać. 

Serdecznie dziękuję z poświęconą uwagę, pozdrawiam Monika. 

Sieję, rozsadzam, sadzę

 Wiosna, a co za tym idzie moc pracy dla ogrodnika. W tym roku zaczęłam wysiewy od 23 lutego do 25 lutego - I tura, zgodnie z kalendarzem biodynamicznym, który od lat się sprawdza w naszym ogrodzie. 

Zasiałam pomidory, papryki i bakłażany, pory i selery oraz sałatę, roszponkę i rzodkiewki. Ciepłolubne mieszkają sobie na parapecie, a te które dobrze znoszą chłody po wykiełkowaniu przeniosłam do szklarni.

Następny wysiew, to były pomidory, kapusty, kalafiory, brokuły, kwiaty jednoroczne od 20 marca do 1-go kwietnia- tura II. Pomidory, papryki i bakłażany mieszkają jeszcze w domu, a pozostałe rozsady są już w szklarni.

Otóż, tak :) mam ją wreszcie. Podczas zeszłorocznego szaleństwa i wymuszonej bezprawnie na Polakach przerwy w pracy, mój mąż rzucił się w wir prac, w naszym siedlisku. I mam swoją wymarzoną szklarnię, która będzie pełniła rolę oranżerii, a prezentuje się tak :)

Wszystko  powstało wg projektu i rękami mojego zdolnego męża. Cegła z rozbiórki starej części powalonego budynku, który kiedyś przypuszczalnie pełnił rolę składziku. Okna odkupione, porozbiórkowe. 

Wreszcie mogę zasiać do woli, ze wszystkim się mieszczę, radości nie ma końca. Codziennie wchodzę z uśmiechem na ustach. Panuje tu mikroklimat, a przymrozki nie są straszne. Można wyczuć zapach wilgotnej ziemi pomieszany z zapachem zielonych młodych roślin. Pięknie przechowałam przez zimę wrażliwą różę w donicy na pniu i hortensję. 

Kalarepa

Rzodkiewki, sałata, roszponka moja ulubiona.

Jak widać pomału zaczynam się w niej urządzać :)

Tu próba ukorzenienia winorośli o rezultatach poinformuję. Łozy pobrane są z naszych winorośli podczas lutowego cięcia. 

Pory i brokuły. 

Od 16 -go  do 28-go kwietnia znowu można siać zgodnie z kalendarzem biodynamicznym. W III-ciej  turze będę siała i sadziła warzywa do gruntu i pod folię ( tunel foliowy).

A wszystko, po to, aby mieć radość z takich plonów. 

Swoje od nasionka do owocu, ekologiczne i zdrowe. 

13 maja do 26-go maja  - reszta siewów do gruntu : ogórki, cukinie, dynie, kukurydza, zioła. 

Udanych zasiewów życzę. Pogodnych dni wypełnionych pracą w ogrodzie i rozsadniku. Pozdrawiam serdecznie wszystkich odwiedzających nasz ogród. Monika 

Moja mała Prowansja

W ramach nadrabiania zaległości dziś będzie o lawendzie, to czwarty wpis na moim blogu w tym temacie. Wracam do lawendy, żeby pokazać, jak się zmieniła od  początków mojej przygody. 

Od 2015 r. mam już niezły kawałek  w kilku odmianach. W zeszłym roku podjęłam próbę zrobienia olejku, nie były to jeszcze duże ilości ale radość ogromna. Już nie mogę się doczekać lawendowego sezonu, kiedy znowu w całym domu będzie się unosił ten cudowny zapach.

Jedna z pierwszych kwitnących o aksamitnych kwiatach Blue Scent.

Grosso niezawodna pachnie cała roślina. 

Nasze pszczoły robią nam lawendowy miód :)

 

Co roku poszerzam pole o nowy rząd roślinek. 

Miejsce od którego zaczynałam wygląda teraz tak i stanowi ozdobę ogrodu ( odmiana Grosso).  Dodatkowo między tą starszą lawendą kwitnie koniczyna, którą kosimy po przekwitnięciu. W Ogrodzie Antoniego, to nie jedyny raj dla owadów. 

Od takich maleństw zaczynałam zakładać namiastkę Prowansji w naszym ogrodzie. 

 Straciłam jedynie odmianę Ellagance Pink po bardzo mokrym lecie.  Reszta dała radę. Moja lawenda kwitnie w różnych terminach, jedna po drugiej. Po odpowiednio wczesnym zbiorze każda odmiana  powtarza kwitnienie aż do późnej jesieni. Przez te lata uprawy lawendy nabrałam już pewności w cięciu, a pielęgnację i pracę przy niej uważam za jedno z najcudowniejszych zajęć. 

Wcześniejsze wpisy można odnaleźć wybierając z etykiet hasło lawenda:). 

 Bardzo dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam. Monika 

Nadrabiam zaległości ...

 Witajcie Przyjaciele, 

porządkuję zdjęcia i pomyślałam, że wrzucę coś z ogrodu, w ramach rekompensaty za długą przerwę.  

Jestem zwolenniczką tworzenia w ogrodzie "pokoi", zakątków, które są zróżnicowane, jednak  nawiązują do całości. Można przejść z nich płynnie do innych części, a ogród nie traci swojego charakteru.

Ostatnim naszym wymyślonym  pokojem, o którym już kiedyś pisałam jest miejsce z trawami. Ten zakątek zmienia się z roku na rok. Coś wypada, a coś zostaje,  np. trawy, które wymarzły przez zimę zamieniłam na inne, odporne. Dosadziłam kwiaty, ale tak, żeby pasowały do całości. U mnie bez kwitnących bylin ani rusz ;).

Pokój ten, to dwie rabaty, jedna nad suchym stawem z różnymi trawami są tam turzyce, rozplenice japońskie, kostrzewy,  niska odmianą naparstnicy i szałwii omszonej. Druga pod koronami śliwek z rozplenicami, miskantem, imperatami red baron,  jeżówkami, czosnkiem głowiastym, krwawnicą.  Między nimi jest ścieżka, którą można dostać się do dalszej, większej części ogrodu.

Suchy staw z podestem, którym nakryty jest wkopany w ziemię  pojemnik 1000 l na  wodę do podlewania ogrodu. Ta część oddzielona jest od szerokiej alei głównej do ogrodu i dalej do warzywnika żywopłotem z róży pomarszczonej, co roku ciętej w lutym. 

Im bardziej żyzna ziemia, tym większa kostrzewa, przy suchym stawie zdecydowanie mniejsza.

Zdjęcie z jesieni 

 

Tu lato, za huśtawką ogród przechodzi płynnie w sad. Do sadu prowadzą dwie drogi, jedna właśnie tędy, szybsza. Druga przez leśną część ogrodu pod grabami do jabłoni, pod którymi posadowiliśmy ule. 

Tu wgląd przez staw i towarzyszącą mu rabatę.

Zaczynaliśmy od wykopywania  korzeni po starych zniszczonych śliwach i kopania zagłębienia, które teraz wypełniają kamienie zebrane z naszych pól. Ciężkie prace w ogrodzie wykonuje mąż. 

Wszystko po to,  żeby w ostatecznej wersji powstał nowy pokój trawiasty. Może mój wpis będzie dla kogoś pomocny, wszak mamy czas planowania nowego sezonu. 

Pozdrawiam serdecznie i do zobaczenia niebawem. Monika 

Święta 2020

             Moi mili życzę Wam zdrowych, spokojnych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia.

Niech te Święta przyniosą Wam wytchnienie i odpoczynek 

                                              w jak największym gronie rodziny i przyjaciół. 

    

                                    Do zobaczenia w lepszym 2021 Roku 

Marzenia się spełniają - winnica

 Witajcie po długiej przerwie. Nie była to całkowita przerwa, bo niektórzy z Was śledzą mnie na Instagramie, za co serdecznie dziękuję 😀. Tam umieszczam regularnie zdjęcia wystarczy kliknąć po prawej stronie u góry na blogu, żeby w cudowny sposób przenieść się na insta.

Dziś kilka słów o tym, jak sami kreujemy rzeczywistość, a marzenia się spełniają - mała winnica. Dowodem niech będą zdjęcia z ogrodu Antoniego, który nazwaliśmy tak ( przypomnę)  w hołdzie założycielowi naszego Siedliska. Jego winorośl przetrwała od południowej strony domu i ma się dobrze. 

Zaczęło się tak, że zamówiłam w prezencie mojemu Mężowi kilkanaście winorośli, które miały być początkiem spełnienia marzenia o winnicy :). Myślałam,  że w naszym klimacie nie da rady uprawiać winorośli, a jednak ...  Wystarczyło spróbować, żeby się przekonać. 

Winnica, to domena mojego męża. Nie ukrywam, że i mnie sprawia przyjemność dbanie o naszą rozrastającą się winnicę. Ma ona 3 lata i kilkadziesiąt krzewów, a  dopiero w tym roku były konkretne zbiory, ale dla nas to radość wielka.  Zaletą posiadania wielu odmian jest ich stopniowe dojrzewanie, różnorodność smaków i przeznaczenie. Do tej pory wypadła nam tylko jedna roślina w zeszłym roku nie wytrzymała suszy. 

Kilkanaście odmian to między innymi : "New York Muscat" , "Swenson Red" , "Isabella" , "Diamant" , "Concord" , "Alden" "Canadice" "Agat Doński" , "Bianca" , " Zinfandel" , "Lidia" , "Gołubok" ' "Muscat Odesskij" , "Sibera" ' "Frumoasa Albae", 'Iza Zaliwska" i "Winośliwyj" 

I choć wszystkie kwiaty w winnicy zmarzły w maju, to te wspaniałe rośliny rozkwitły na nowo  z pączków uśpionych. Za to kocham winorośle. 

Złapał trop ... bo przecież ja nieustannie musze mieć towarzystwo.

A tak winorośle odbiły po przymrozkach. 

Gołąbki z liści winorośli o niezwykle wysublimowanym smaku :).

Serdecznie pozdrawiam, zdrowia, radości i słonka życzę. Monika 

Światło słoneczne

 Dziś o zbawiennym słońcu wpływającym na dobry stan naszego zdrowia. Wszyscy wiemy, że pod wpływem promieni słonecznych w naszej skórze tworzy się witamina D, która jest odpowiedzialna za naszą odporność. Dzięki temu nasz organizm jest sobie w stanie poradzić z infekcjami i przeziębieniami. Nie żebym coś sugerowała, czy wytykała ostatnie decyzje w naszym kraju. Witamina D ułatwia wchłanianie wapnia i fosforu, odpowiada za zdrowie naszych kości. Ostatnie badania dowiodły również, że promienie słoneczne powodują uwalnianie do krwi tlenku azotu, który obniża ciśnienie krwi. Dowiedziono zatem, że promienie słońca przyczyniają się do wydłużenia życia człowieka. Promienie słoneczne mają zbawienny wpływ na układ nerwowy, dzięki ich działaniu zwiększa się stężenie seratoniny w mózgu, zwiększa  produkcję komórek nerwowych w hipokampie. Zatem ma znaczący wpływ na jakość życia starszych ludzi, czy z chorobą Alzheimera.
Regularna i umiarkowana ekspozycja zmniejsza choroby skóry, zbawienne działanie przy łuszczycy, trądziku itp. Wreszcie całe nasze życie na ziemi, życie i wzrost roślin oraz zwierząt zależy od światła słońca. Każdy kto ma ogród widzi to gołym okiem.

A oto wiosenne słoneczka z naszego ogrodu.

troszkę sponiewierana mrozem magnolia

berberys w zachodzącym słońcu

i marcowe zbiory z ogrodu

Życzę wszystkim miłego wypoczynku w słonecznych promieniach.